تبلیغات
مطلب دیجیتال - مطالب آذر 1398

مطلب دیجیتال

چهارشنبه 13 آذر 1398


ماده 1 قانون راجع به ثبت شرکت ها مصوب 1310 شرکت های ایرانی را چنین دانسته است : هر شرکتی که در ایران تشکیل و مرکز اصلی آن در ایران باشد شرکت ایرانی محسوب می شود، سایر شرکت ها خارجی هستند. ماده 3 قانون مذکور به شرکت های خارجی هم توجه داشته و تصریح می دارد :
از تاریخ اجرای این قانون هر شرکت خارجی برای این که بتواند به وسیله شعبه یا نماینده به امور تجاری یا صنعتی یا مالی در ایران مبادرت نماید باید در مملکت اصلی خود شرکت قانونی شناخته شده و در اداره ثبت اسناد تهران به ثبت رسیده باشد.
همچنین ماده 4 قانون یاد شده در شرایط ثبت شرکت های خارجی ادامه می دهد که :
” هر شرکت خارجی که در تاریخ اجرا این قانون در ایران به وسیله شعبه یا نماینده مشغول به امور تجاری یا صنعتی یا مالی است باید در ظرف چهارماه از تاریخ مزبور تقاضای ثبت نماید. در صورتی که این مدت برای تهیه و تسلیم اوراق لازمه به اداره ثبت کافی نباشد رئیس محکمه ابتدایی تهران به تقاضای نماینده شرکت تا شش ماه مهلت اضافی خواهد داد .”
در شرکت یاد شده خارجی شروطی حائز اهمیت است که عبارتند از :
1) باید شرکت اصلی ( شرکت مادر ) در کشور مبدا قانونی باشد.
2) نماینده یا شعبه شرکت مادر می تواند به ثبت برسد.
3) نماینده یا شعبه شرکت مادر می تواند به امور تجاری، صنعتی یا مالی بپردازد.
4) نماینده یا شعبه شرکت خارجی باید در اداره ثبت استان تهران به ثبت برسد.
5) نماینده یا شعبه شرکت خارجی باید ظرف چهار ماه تقاضای ثبت کند.
ماده واحده قانون اجازه ثبت یا نمایندگی شرکت خارجی مصوب 1376 در تایید قوانین مقدم در ثبت شرکت های خارجی و رفع شبهات در قانونی بودن ثبت یا عدم ثبت شرکت های خارجی تصریح نموده است :
” شرکت های خارجی که در کشور محل ثبت خود شرکت قانونی شناخته می شوند، مشروط به عمل متقابل از سوی کشور متبوع ، می توانند در زمینه هایی که توسط دولت جمهوری اسلامی ایران تعیین می شود در چهارچوب قوانین و مقررات کشور به ثبت شعبه یا نمایندگی خود اقدام کنند.”
ماده واحد یاد شده اشاره دارد که نمایندگانی یا شعبه شرکت خارجی مشروط به رفتار متقابل کشوری است که شرکت مادر خارجی نماینده یا شعبه معرفی کرده است یعنی شخص حقیقی یا حقوقی که بر اساس قرارداد نمایندگی، انجام بخشی از موضوع و وظایف شرکت طرف نمایندگی را در محل بر عهده دارد همان رفتاری را که با نماینده او در ایران می شود با نماینده شرکت ایرانی در آن کشور خارجی بنماید.

مدارک مورد نیاز برای ثبت شرکت های خارجی
1-ا ظهارنامه ی ثبت
2- یک نسخه مصدق از اساسنامه ی شرکت
3- یک نسخه مصدق از اختیارنامه ی نماینده عمده شرکت در ایران و در صورتی که شرکت چند نماینده مستقل در ایران داشته باشد،یک نسخه مصدق از اختیارنامه هر یک از آن ها
مطابق ماده 7 آیین نامه اختیارنامه نمایندگان عمده شرکت ها باید در مرکز اصلی شرکت به امضای کسانی که حق امضا دارند برسند و این امضا باید توسط مقام صلاحیت دار کشور محل امضا و نماینده سیاسی یا کنسولی ایران در کشور مزبور و یا نماینده سیاسی کنسولی دولت متبوع مدیران شرکت در ایران برسد.
4- داشتن مجوز از وزارتخانه یا سازمان دولتی و یا یک نهاد انقلابی و یا موافقت یکی از وزارتخانه های جمهوری اسلامی ایران چنانچه شرکت خارجی باشد که شرایط عملیات آن به موجب امتیازنامه صحیح منظمی مقرر گردیده علاوه بر اسناد فوق باید موارد امتیاز نامه با تصدیق وزارت امور خارجه مشعر بر صحت آن امتیازنامه نیز تسلیم شده باشد کلیه اوراق مزبور باید به فارسی تهیه شده و یا یک نسخه ترجمه مصدق از آن به فارسی ضمیمه شود.
پس از تقدیم اسناد فوق به اداره ی ثبت شرکت ها، کارشناس ثبت شرکت، اظهارنامه شرکت مزبور را رسیدگی می کند.
متقاضیان محترم ثبت شرکت های خارجی ، تنها با مراجعه به مرکز تخصصی ثبت نیک، می توانند کلیه ی امور ثبتی خود را با خیالی آسوده به متخصصان مجرب و کارازموده ثبتی  بسپارند.
همکاران ما با سال های تجربه ی درخشان ، آماده ی ارائه ی خدمات به شما عزیزان می باشند.

  • نظرات() 
  • چهارشنبه 13 آذر 1398


     
    از جمله شرکت هایی که در ماده 20 قانون تجارت به آن اشاره شده است، شرکت سهامی است.شرکت سهامی شرکتی است که سرمایه آن به سهام تقسیم شده و مسئولیت صاحبان سهام محدود به مبلغ اسمی سهام آن ها است.
    ماده 4 لایحه ی اصلاح قسمتی از قانون تجارت شرکت های سهامی را به دو نوع تقسیم نموده است :
    نوع اول: شرکت هایی که موسسین آن ها قسمتی از سرمایه شرکت را از طریق فروش سهام به مردم تامین می کنند این گونه شرکت ها،شرکت سهامی عام نامیده می شوند.
    نوع دوم: شرکت هایی که تمام سرمایه آن ها در موقع تاسیس منحصراَ توسط موسسین تامین گردیده است.این گونه شرکت ها، شرکت سهامی خاص نامیده می شوند.

    ویژگی های مشترک شرکت های سهامی عام و خاص
    1. سرمایه شرکت های سهامی به سهام تقسیم می شود.
    چنانچه از ماده 1 لایحه اصلاح قسمتی از قانون تجارت مستفاد می شود سرمایه در شرکت سهامی به سهام تقسیم می شود. در این قانون دارایی را به سهام تقسیم ننموده اند بلکه سرمایه را به سهام تقسیم نموده اند زیرا دارایی مفهوم وسیع تری نسبت به سرمایه دارد و سرمایه در صورت کسر دیون و بدهی شرکت از دارایی به دست می آید یعنی دارایی شامل سرمایه و مطالبات و دیون است در حالی که سرمایه بخش مفید به فایده دارایی برای انجام معاملات تجاری است. با این وصف سهام دارای ارزش ریالی و ارزش اقتصادی بنابر مقتضیات زمان و مکان را دارد. وقتی شرکت در شرایط مطلوب قرار دارد سهام دارای ارزش ریالی بالایی است اما زمانی که شرکت در شرایط نامطلوب قرار دارد سهام دارای ارزش ریالی بالایی است اما زمانی که شرکت در شرایط نامطلوب قرار دارد سهام ارزش ریالی کمتری دارد . قانونگذار برای جلوگیری از ایجاد هرگونه ابهام و به دور از نوسانات تجاری و اقتصادی مسئولیت صاحبان سهام را محدود به مبلغ اسمی سهام نموده است.
    2. عملیات شرکت های سهامی بازرگانی است.
    ماده 2 لایحه اصلاح قسمتی از قانون تجارت تصریح نموده است شرکت سهامی شرکت بازرگانی محسوب می شود ولو این که موضوع عملیات آن امور بازرگانی نباشد. در قانون تجارت 1304 چنین صراحتی وجود نداشت .همچنین تصریح شده بود شرکت سهامی شرکتی است که سرمایه آن به صورت سهام و برای امور تجاری تشکیل می شود اما در قانون جدید 1311 چنین مستفاد می شود که شرکت سهامی را برای امور غیرتجاری هم می توان تشکیل داد اما به بهانه تجاری نبودن معاملات شرکت سهامی را نمی توان غیرتجاری محسوب نمود. بنابراین شرکت های سهامی عام و خاص مشمول این حکم قانونگذار بوده در صورتی که فعالیت آن ها چه در امور بازرگانی باشد و چه نباشد ، شرکت تجاری و بازرگانی محسوب است.
    3. در شرکت سهامی تعداد شرکاء نباید از سه نفر کمتر باشد.
    در بحث شرکت وجود دو نفر برای ایجاد عقد شرکت کافی است زیرا مفهوم مشارکت با جمع حداقل دو نفر محقق می گردد اما با توجه به این که اولاَ اهمیت شرکت های سهامی که گاه مورد سوء استفاده افراد فرصت طلب قرار می گیرد اقتضای بیش از 2 نفر را دارد. ثانیاَ تقسیم سرمایه در شرکت های سهامی مقتضی صدور برگ سهام است که با این وصف تشکیل شرکت با حداقل سه نفر به عینیت یافتن سرمایه به صورت سهام تحکیم می بخشند تا در مجمع عمومی اکثریت آراء قابل تحقق باشد. حداقل شرکاء باید سه نفر باشند تا تصمیم گیری با اکثریت آراء امکان پذیر گردد.
    4. مسئولیت صاحبان سهام محدود به مبلغ اسمی سهام آن ها است.
    صاحبان سهام در شرکت های سهامی دو وضعیت دارند. اولی صاحبان سهامی که در اداره شرکت به عنوان مدیر عامل و هیات مدیره نقشی ندارند. دوم صاحبان سهامی که نه تنها دارای برگ های سهام به مانند سایر صاحبان سهام هستند بلکه در اداره شرکت به عنوان مدیر عامل و هیات مدیره نقش دارند. در هر دو صورت مسئولیت صاحبان سهام محدود به مبلغ اسمی سهام است. یعنی مبلغی که در اساسنامه ثبت شده است و در روی برگ سهام چاپ گردیده است. نکته قابل توجه این است که صاحبان سهامی که در اداره شرکت نقش دارند نه تنها به میزان مبلغ اسمی سهام به مانند دیگران مسئولیت دارند بلکه از بابت تخلفات و قصور ناشی از تعدی و تفریط که به موجب تقلیل قیمت واقعی سهام می گردد ضامن پرداخت دیون شرکت و خسارات سایر صاحبان سهام می باشند.

  • نظرات() 
  • سه شنبه 12 آذر 1398


     
    شرکت نسبی یکی دیگر از اقسام شرکت های اشخاص است. این شرکت مختص به قانون ایران است و در کشورهای اروپایی چنین شرکتی وجود ندارد و تنها شرکتی است که با اصول فقه اسلامی و اصول حقوق مدنی ایران مطابقت دارد.
    ماده 183 قانون تجارت ایران شرکت نسبی را این گونه تعریف می نماید: “شرکت نسبی شرکتی است که برای امور تجاری تحت اسم مخصوص، بین دو یا چند نفر تشکیل و مسئولیت هر یک از شرکا به نسبت سرمایه ای است که در شرکت گذاشته اند”.
    شرکت نسبی در واقع قالب متفاوتی از سایر قالب ها است و اهداف خاصی را دنبال می کند. از یک طرف، مسئولیت شرکا به مانند شرکت تضامنی آن قدر زیاد نمی باشد، بلکه به نسبت سرمایه است. از طرف دیگر، یک اطمینان نسبی برای طرف های معامله ایجاد می کند. در شرکت های نسبی نزدیکی بیشتری با شرکت های تضامنی دارند. از این رو، اگر شرکت سهامی و با مسئولیت محدود را داخل یک دسته قرار دهیم، این دو شرکت ( تضامنی و نسبی ) را نیز از جهت شدت مسئولیت می توان داخل یک دسته قرار داد و از لحاظ سازمان داخلی، این شرکت شباهت بسیار نزدیکی با شرکت تضامنی دارد. فقط از حیث رابطه شرکت و شرکا با اشخاص ثالث فرق هایی بین این شرکت و شرکت تضامنی وجود دارد.
    در قانون تجارت، ارکان شرکت نسبی تعریف نشده است ولی از چند ماده ای که به طور اجمال موضوعات مربوط به اینگونه شرکت ها را مطرح می سازد اینچنین استنباط می گردد که ارکان اصلی شرکت عبارتند از:
    الف- همه شرکا
    ب- مدیر
    مقررات مربوط به مدیریت شرکت نسبی عیناَ شبیه به شرکت تضامنی است. بنابراین در شرکت نسبی حداقل یک مدیر به انتخاب شرکا و از بین شرکا یا خارج از شرکا انتخاب می شود و مسئولیت حقوقی مدیر در مقابل شرکت همچون مسئولیت وکیل است.

    تشکیل شرکت نسبی و ثبت آن
    شرکت نسبی بین دو یا چند نفر و برای امور تجاری تشکیل می شود. شرکت با تنظیم شرکتنامه و انعقاد عقد آن و پرداخت تمام سرمایه تشکیل می شود. تا زمانی که تمام سرمایه شرکت پرداخت نشده است نمی توان شرکت را تشکیل شده دانست. سهم الشرکه در شرکت نسبی نیز ممکن است نقدی یا غیرنقدی باشد. به هرحال سهم الشرکه نقدی باید حین شروع شرکت پرداخت و سهم الشرکه غیرنقدی که ممکن است جنس یا کارخانه یا امتیاز و یا کار شرکا باشد به تراضی تمام شرکا تقویم و تحویل گردد.
    یادآوری می شود که :
    در هنگام ثبت شرکت نسبی منافع به نسبت سهم الشرکه بین شرکا تقسیم می شود ، مگر آنکه شرکت نامه غیر از این ترتیب را مقرر داشته باشد. ( ماده 185 ناظر به ماده 119 ق. ت )

    مدارک لازم برای ثبت شرکت نسبی
    1. دو نسخه شرکتنامه ی تکمیل شده
    2. دو نسخه تقاضانامه ی تکمیل شده
    3. دو نسخه اساسنامه ی تکمیل شده
    4. دو نسخه صورتجلسه ی مجمع عمومی موسسین
    5. دو نسخه صورتجلسه ی هیات مدیره
    6. تصویر برابر با اصل مدارک احراز هویت کلیه شرکا ،مدیران و هیات نظار(در مواردی که تعداد شرکا بیش از دوازده نفر باشد)
    7. اصل مجوز فعالیت از مراجع ذیربط در مواردی که ثبت موضوع نیاز به مجوز داشته باشد.
    8. اصل گواهی عدم سوپیشینه جهت اعضاء هیات مدیره، مدیر عامل
    9. اصل وکالتنامه ی وکیل دادگستری در صورتی که ثبت شرکت توسط وکیل صورت پذیرد.
    جهت کسب اطلاعات بیشتر و دریافت مشاوره رایگان تخصصی، با همکاران ما در ثبت شرکت نیک تماس حاصل نمایید.

  • نظرات() 
  • سه شنبه 12 آذر 1398


     
     
    از زمان های بسیار قدیم، افراد بشر با جمع کردن سرمایه و تلاش خود با سرمایه و تلاش دیگران به منظور رسیدن به بازدهی اقتصادی بیشتر آشنا بوده اند . در آن زمان شرکت بیشتر جنبه خانوادگی و اعتماد به یکدیگر را داشته و حوزه عمل آن ها محدود بوده است.


    در خصوص پیشینه تاریخی شرکت ها، و این که اول بار در چه کشوری و چه زمانی تشکیل شده اند تاریخ دقیقی وجود ندارد. اما آن چه مسلم است، از دیرباز کسانی که با تجارت آشنا شده اند، مشارکت را نیز مدنظر قرار داده، به تاسیس شرکت اقدام نموده اند. در تمدن بابل، حمورابی ششمین پادشاه آن سرزمین در سال های 2067- 2025 قبل از میلاد، دستور گردآوری و تدوین قوانینی موسوم به مجمع القوانین حمورابی را صادر کرده و در آن به موضوع شرکت ها و تنظیم قراردادها پرداخته است. چینی ها از 4500 سال قبل از تولد مسیح با امر بیمه و در نتیجه، مشارکت در جبران خسارت و تشکیل شرکت هایی بدین منظور آشنا بوده اند. در ایران با وجود آن که قانون مدنی ایران پس از قانون تجارت، یعنی در سال 1313 شمسی به تصویب رسیده است ، در مبحث شرکت ها به مقررات قانون تجارت در خصوص شرکت های تجاری اشاره ای نکرده است. نخستین قانون تجاری که در آن از شرکت های تجاری صحبت شده، قانون 25 دلو 1303 است. بعد از آن قوانین 12 فروردین و 12 خرداد 1304 شمسی به تصویب رسید. در تاریخ 11/ 3/ 1310 قانون ثبت شرکت ها به تصویب رسید که پاره ای از موادش در تاریخ 30/ 12/ 1362 اصلاح گردید.
    اما قانونی که برای نخستین بار در خصوص شرکت های تجاری وضع شد، قانون تجارت مصوب 13/ 2/ 1311 است، که از آن زمان تاکنون حقوق تجارت ایران است . این قانون که اساس قانون تجارت را تشکیل می دهد ، شامل مطالب ذیل است :
    تجار و معاملات تجاری ، دفاتر تجاری، دفتر ثبت تجاری، شرکت های تجاری ، بروات تجاری و چک، دلالی ، حق العمل کاری ، قرارداد حمل و نقل ، قائم مقام تجاری و سایر نمایندگان تجاری ، ضمانت ، ورشکستگی ، اسم تجاری ، شخصیت حقوقی.
    این قانون بعداَ به موجب لایحه قانون اصلاح قسمتی از قانون تجارت مصوب 24/ 12/ 1347، اصلاح گردید. که به لایحه قانونی اصلاح قسمتی از قانون تجارت موسوم گردید، البته این خود نیز خیلی قدیمی است، که باید متناسب با تغییرات عمیقی که در قوانین تجاری دنیا به عمل می آید، تغییر یابد.
    به هرحال در مورد قانون گذاری شرکت ها، در حال حاضر، قانون تجارت دارای نظامنامه ای است که در سال 1311 توسط وزارت عدلیه تدوین و تصویب شده و تشکیل شرکت ها را موکول به تنظیم شرکتنامه رسمی کرده است. ( ماده 1) . ثبت تشکیلات غیرتجاری- موضوع ماده 584 قانون تجارت – نیز موضوع آیین نامه ای است که در 1337 به تصویب رسیده و ” آیین نامه اصلاحی ثبت تشکیلات و موسسات غیرتجاری ” نام دارد. همچنین باید توجه داشت شرکت های تعاونی تولید و مصرف که موضوع مواد 190 لغایت 194 قانون تجارت اند در حال حاضر انحصاراَ تابع قانون بخش تعاونی اقتصاد جمهوری اسلامی ایران ( مصوب 13/ 6/ 1370) هستند. در واقع ماده 2 قانون اخیر مقرر کرده است : ” شرکت هایی که با رعایت مقررات این قانون تشکیل و به ثبت برسند تعاونی شناخته می شوند “. تا وضع قانون اخیر به استثنای شرکت های تعاونی تولید و مصرف، شرکت های تعاونی دیگر تابع قانون شرکت های تعاونی ( مصوب 16/ 3/ 1350) و اصلاحیه های بعدی آن بودند و به تجاری بودن یا تجاری نبودن آن ها بستگی داشت. با وضع قانون بخش تعاونی، این وضعیت در مورد کلیه شرکت های تعاونی صادق است، به عبارت دیگر، هیچ شرکت تعاونی الزاماَ تجاری نیست. اگر شرکت تعاونی به اموری بپردازد که مطابق قانون تجاری تلقی می شود شرکت تجاری است و در غیر این صورت شرکت تجاری نخواهد بود. دو گانگی وضعیت حقوقی شرکت های تعاونی موجب شده است که امروزه این شرکت ها را در کتب اختصاصی و عمدتاَ در حوزه عمل حقوق تعاون مورد بررسی قرار دهند.
    در حقوق روم، فرض و تئوری شخصیت حقوقی برای هیات های مربوط به حقوق عمومی مانند انجمن های سیاسی یا مذهبی شناخته شده بود و در مورد شرکت های تجاری که هدف آن ها تامین منافع خصوصی است، به وجود شخصیت قائل نبودند. همچنین در بعضی از قوانین قدیم در خصوص معابد و قبائل، معتقد به حقوق و تعهدات، و در نتیجه شخصیت حقوقی بودند. در حقوق اسلام هم موقوفات از این شخصیت بهره مند بود و معاملات متصدیان به نام موقوفه انجام می گرفت و در واقع وقف یک نوع شخصیت حقوقی بود..”
    به طور کلی، شرکت در سیستم های حقوقی مختلف، وسیله تحدید مسئولیت فعالان تجاری است؛ به این معنا که تجار شخصی یعنی تجاری که به صورت انفرادی فعالیت می کنند، در مقابل اشخاص ثالث مسئولیت نامحدود دارند و کل دارایی آن ها، اعم از سرمایه تجاری و اموال خصوصی، وثیقه پرداخت دیون آن ها به طلبکاران است؛ اما اشخاصی که فعالیت تجاری شان از طریق تشکیل شرکت انجام می گیرد، مسئولیتی عمدتاَ محدود دارند و – البته در شرکت های به اصطلاح سرمایه – فقط تا آن بخش از دارایی شان بدهکار طلبکاران هستند که در شرکت گذاشته اند. همین مزیت شرکت موجب شده است که در دنیای اقتصادی غرب، حتی تجار انفرادی ، به جای فعالیت تجاری سنتی، در قالب شرکت های به اصطلاح ” تک شریک ” به تجارت بپردازند تا در عین اینکه در کنار شرکای دیگر قرار نمی گیرند، مسئولیتشان ، در قبال طلبکاران، محدود به سرمایه ای شود که به شریک تک شریک اختصاص داده اند.

     

  • نظرات() 
  • یکشنبه 10 آذر 1398


     
    ماده 94 قانون تجارت شرکت بامسئولیت محدود را چنین تعریف کرده است :
    ” شرکت با مسئولیت محدود شرکتی است که بین دو یا چند نفر برای امور تجاری تشکیل شده و هر یک از شرکاء بدون این که سرمایه به سهام یا قطعات سهام تقسیم شده باشد، فقط تا میزان سرمایه ی خود در شرکت مسئول قروض و تعهدات شرکت است “.

    شرکت بامسئولیت محدود شرکتی است که حداقل با دو نفر علاقمند به تاسیس شرکت که قصد آن ها انجام امور تجاری باشد پس از طی تشریفات تشکیل می گردد. از آن پس آورده های آن ها سرمایه شرکت تلقی می گردد که این سرمایه به صورت سهام یا قطعات سهام نمی باشد و مسئولیت شرکاء تا میزان سرمایه آن ها در شرکت است و نسبت به قروض مازاد بر سهم الشرکه خود مسئولیتی ندارند.

    اهمیت سرمایه
    برخلاف آنچه که بعضاَ تصور می گردد، در هیچ یک از مقررات قانون تجارت به اهمیت شرکا در برابر سرمایه در شرکت بامسئولیت محدود اشاره ای نگردیده است، بالعکس، محدود بودن مسئولیت شرکا و نیز ممنوعیت قید نام یک یا چند تن از شرکا در کنار نام شرکت، نشانگر برتری جایگاه سرمایه بر اعتبار شرکا در این شرکت است.
    ماده 95 قانون تجارت در همین راستا اشعار می دارد :
    ” در اسم شرکت باید عبارت ( بامسئولیت محدود ) قید شود والا آن شرکت در مقابل اشخاص ثالث شرکت تضامنی محسوب و تابع مقررات آن خواهد بود. اسم شرکت نباید متضمن اسم هیچ یک از شرکا باشد والا شریکی که اسم او در اسم شرکت قید شده در مقابل اشخاص ثالث حکم شریک ضامن در شرکت تضامنی را خواهد داشت “.
    در ماده بالا دو عنصر اساسی شرکت های سرمایه به روشنی منعکس است ؛ اول آنکه ، مسئولیت محدود به عنوان جزء محوری شرکت با مسئولیت محدود تلقی شده، به نحوی که عدم ذکر آن ماهیت رابطه حقوقی شرکت و شرکا در مقابل اشخاص ثالث را تغییر خواهد داد. دوم، منع قید نام شریک یا شرکا در کنار نام شرکت است به گونه ای که عدم رعایت این منع، همان اثر بالا را داشته و شریک مزبور را در برابر دیگران محکوم به الزامات و تعهدات شرکت تضامنی خواهد نمود. اثر حکم اخیر به خوبی نشانگر مقنن به عدم تاکید بر شخصیت شرکای شرکت است.

    عدم تقسیم سرمایه به سهام یا قطعات سهم
    آن گونه که در تعریف قانون تجارت از شرکت بامسئولیت محدود به صراحت ذکر گردیده، سرمایه این شرکت به سهام یا قطعات سهام تقسیم نمی گردد.
    منظور از سهم در بحث حاضر، مفهوم خاص آن در معنایی که برای شرکت سهامی تعریف شده است می باشد. در حالی که، سهم در معنای عام به هر حق ناشی از مشارکت یا حصه شریک اطلاق می گردد. در حقیقت، چنانچه بنا باشد که شرکت های سهامی و با مسئولیت محدود در مقایسه با یکدیگر تعریف گردند، شرکت نخست را باید شرکت مسئولیت محدود سهامی و شرکت اخیر را شرکت بامسئولیت محدود غیرسهامی نامید. عدم تجویز تقسیم سرمایه به سهام در این شرکت، تنها بر شیوه نقل و انتقال سرمایه اثر گذار است و ماهیت شرکت و مسئولیت شرکت را تحت تاثیر قرار نمی دهد.

    مسئولیت محدود شرکا
    اصل محدود بودن مسئولیت شرکا به میزان سرمایه خود، یکی از اوصاف بنیادین شرکت های سرمایه به شمار می رود. این ویژگی در شرکت بامسئولیت محدود از دید قانون گذار آن چنان مهم دیده شده که نام شرکت یادشده متضمن همان ویژگی اصلی آن، یعنی مسئولیت محدود است. مفهوم محدود بودن مسئولیت شرکا در رابطه با شرکت مورد بحث، دقیقاَ به همان معنای مسئولیت محدود در شرکت های سهامی است.
    تقسیم سرمایه به سهام در شرکت های سهامی و تجزیه آن به سهم الشرکه در شرکت بامسئولیت محدود، اثری در میزان و نوع مسئولیت شرکای دو شرکت ندارد. چرا که مسئولیت شرکا در هر دو شرکت یادشده بر اساس مبلغ سرمایه ای است که در شرکت گذارده اند.
    در صورت نیاز به هرگونه مشاوره با ما تماس حاصل فرمایید.

  • نظرات() 
  • یکشنبه 10 آذر 1398


     
    • تعریف شرکت سهامی خاص :
    شرکتی است بازرگانی که تمام سرمایه آن منحصراً توسط مؤسسین تأمین گردیده و سرمایه آن به سهام تقسیم شده و مسئولیت صاحبان سهام، محدود به مبلغ اسمی آنهاست.
    • مدارک مورد نیاز برای ثبت شرکت سهامی خاص :

    _ اظهارنامه شرکت سهامی خاص که توسط اداره ثبت شرکت ها به صورت فرم چاپ شده است. 2 نسخه
    _ اساسنامه شرکت سهامی خاص که توسط مؤسسین تهیه می شود. 2 جلد
    _ صورت جلسه مجمع عمومی مؤسسین. 2 برگ
    _ صورت جلسه هیأت مدیره با امضای مدیران منتخب. 2 نسخه
    _ارائه گواهی پرداخت حداقل 35% سرمایه شرکت از بانکی که حساب شرکت در شرف تأسیس درآنجا افتتاح شده است.
    _ ارائه مجوز در صورت نیاز( بنا به اعلام اداره ثبت شرکت ها)
    _ ارائه تقویم نامه کارشناس رسمی دادگستری در صورتی که آورنده سرمایه شرکت اموال غیر نقدی ( منقول یا غیر منقول ) را معرفی کرده باشد.
    _ ارائه اصل سند مالکیت در صورتی که اموال غیر منقول جهت سرمایه شرکت معرفی شده باشد.
    _ انتقال مال غیرمنقول به نام شرکت.
    • روش و مراحل ثبت شرکت سهامی خاص :
    1. تکمیل دونسخه اظهارنامه و تنظیم اساسنامه شرکت
    2. مراجعه به اداره ثبت شرکت ها و پرداخت هزینه تعیین نام به بانک مربوطه.
    3. مراجعه به حسابداری اداره ثبت شرکت ها و تحویل اظهارنامه و اساسنامه و فیش بانکی.
    * متصدی مربوطه بعد از رؤیت فیش، ذیل برگ اظهارنامه را ممهور به مهر اداره ثبت شرکت ها خواهد کرد.
    4. جهت انتخاب نام شرکت، متقاضیان اقدام به انتخاب چند نام که دارای شرایط ذیل باشد، خواهند کرد:
    الف: نام انتخابی خارجی نباشد، ب: قبلاً به ثبت نرسیده باشد، ج: دارای معنا و مفهوم باشد، د: با فرهنگ انقلاب اسلامی مطابقت داشته باشد.
    * بعد ازانتخاب به واحد تعیین نام اداره ثبت شرکت ها مراجعه و تحویل مسئول مربوطه خواهد شد که وی نسبت به تعیین نام اقدام و بعد از اخذ موافقت از مسئولین اداره ثبت شرکت ها، نام انتخابی در واحد مربوطه ثبت دفتر خواهد شد.
    5. مدارک مورد نیاز که قبلاً ذکر گردید تحویل قسمت پذیرش اداره ثبت شرکت ها شده، رسید دریافت خواهد شد و متصدی مربوطه جهت اعلام نتیجه، تعیین تاریخ خواهد کرد که متقاضی بایستی در تاریخ مزبور جهت اخذ نتیجه مراجعه کند.
    6. اگر مدارک تقدیمی کامل بوده و نقصی نداشته باشد کارشناس مربوط نسبت به تهیه پیش نویس آگهی ثبت، اقدام و پس از تأیید مسئولین مربوطه تایپ و در روز مراجعه تحویل متقاضی خواهد شد.
    * متقاضی باید با مراجعه به بانک نسبت به پرداخت حق الثبتی که در ذیل اظهارنامه ذکر شده است اقدام کند.
    7. همچنین به نمایندگی روابط عمومی جهت تعیین مبلغ حق الدرج آگهی مراجعه و بعد از اخذ فیش مبلغ حق الثبت مذکور در بند 6 و مبلغ حق الدرج را یکجا به بانک مربوط پرداخت کند.
    8. فیش های پرداختی تحویل حسابداری شده و متصدی مربوطه اقدام به مهر کردن اظهارنامه خواهد کرد.
    9. مدارک به قسمت ثبت دفاتر ثبت شرکت ها تحویل و مسئول مربوطه پس از ثبت در دفتر و تعیین شماره ثبت شرکت و درج آن بر روی اظهارنامه نسبت به اخذ امضاء از متقاضی اقدام و متقاضی بعد از قید جمله « ثبت با سند برابر است » ذیل دفتر را امضاء خواهد کرد. سپس آگهی تأسیس تایپ شده به امضای رئیس اداره ثبت شرکت ها خواهد رسید.
    10. یک نسخه از مدارک در بایگانی اداره ثبت نگهداری و نسخه دیگر از مدارک بعد از مهر شدن تحویل متقاضی می شود.
    11. متقاضی مدارک خود و پرونده متشکله را به قسمت دبیرخانه اداره برده و پس از ثبت آگهی در دفتر اندیکاتور نسبت به درج شماره ثبت دفتر و مهر نمودن آگهی تایپ شده اقدام و نسخه دیگر مربوط به اداره را ضبط خواهد کرد.
    12. بعد از تحویل مدارک، نسخه دوم آگهی به واحد روابط عمومی جهت درج در روزنامه کثیرالانتشار تحویل و نسخه آگهی به دفتر شرکت سهامی روزنامه رسمی جهت درج در روزنامه رسمی تحویل و نسبت به پرداخت حق الدرج نیز اقدام خواهد شد.
    • توجه :
    اگر چنانچه متقاضی قبل از انتشار روزنامه به آگهی نیاز فوری داشته باشد چند نسخه از آگهی را فتوکپی کرده و هنگام تحویل اصل آن به روزنامه رسمی، می تواند فتوکپی ها را توسط دفتر روزنامه رسمی جمهوری اسلامی ایران ممهور به مهر کند. دراین صورت کپی های مزبور دارای اعتبار خواهد بود.
    • نکاتی چند درباره شرکت های سهامی خاص :
    1. در شرکتهای سهامی خاص، کلیه سرمایه منحصراً باید توسط داوطلبین تأسیس شرکت یا مؤسسین پرداخت گردد، بنابراین عرضه سهام برای فروش و طرح و تنظیم اعلامیه پذیره نویسی به روشی که برای شرکت های سهامی عام مقرر است در این گونه شرکت ها کلاً منتفی است.
    2. سرمایه شرکت را باید کلاً مؤسسین متقبل، تهیه و پرداخت نمایند و پرداخت حداقل سرمایه هر یک از مؤسسین بقدرالسهم ( چنانچه مورد پذیرش همه قرار گیرد) نباید کمتراز 35% کل سهام تعهد شده باشد.
    3. چنانچه بعضی از شرکاء مبادرت به آوردن سرمایه غیر نقدی نمایند، ورود سرمایه غیر نقدی به شرکت های سهامی خاص از طرف سهامداران مورد قبول است،نهایت این نوع آورده باید همانند شرکت های سهامی عام، توسط کارشناس رسمی دادگستری ارزیابی گردد، دراین مورد نظریه کارشناسی برای اداره ثبت شرکتها قابل قبول است و احتیاج به مطرح نمودن این نظریه در مجمع عمومی مؤسس نیست، لیکن مؤسسین باید صورت اثاثیه و اموال غیر نقدی ( آورده غیر نقدی) خود را به طریق فوق در اظهارنامه منعکس نمایند.
    4. چنانچه شرکت به هر نحوی سهام یا امتیاز خاصی برای بعضی از سهامداران قائل شود این موضوع باید در اظهارنامه ثبت شرکت ها نمایان گردد.
    5. نظر به اینکه طرح و تصویب اساسنامه، انتخاب مدیران و بازرسان و تعیین روزنامه کثیرالانتشار و تنظیم اظهارنامه، بنابر توضیحات فوق، لزوماً باید توسط کلیه مؤسسین انجام شود، چنین استنباط می شود که کلیه تصمیمات در بدو تأسیس شرکت در شرکت های سهامی خاص باید به اتفاق آراء اتخاذ گردد.
    • بنابراین:
    الف : تشکیل مجمع عمومی مؤسس و آگهی دعوت تشکیل مجمع عمومی مؤسس در شرکتهای سهامی خاص موردی نداشته و الزامی نیست.
    ب: نحوه تنظیم سند انتخاب مدیران و بازرس یا بازرسان و تعیین روزنامه کثیرالانتشار می تواند در یک ورقه عادی و به صورت اعلامی باشد و یا اینکه مؤسسین آن را در یک صورتجلسه با عنوان « مجمع عمومی شرکت سهامی خاص در شرف تأسیس » تهیه و تنظیم نمایند، لیکن انتخاب هیئت رئیسه مجمع، برخلاف شرکت های سهامی عام، جهت اداره مجمع، ضرورتی ندارد.
    ج: تعداد شرکاء در شرکت های سهامی خاص نباید کمتر از 3 شخص و مقدار سرمایه (فعلاً) نباید کمتر از 1,000,000 ریال و مقدار پیش پرداخت نباید کمتر از 35% کل سرمایه شرکت باشد.

     

  • نظرات() 
  • شنبه 9 آذر 1398


     
    ماده 1 قانون ثبت علایم تجاری و اختراعات مصوب 1 تیرماه 1310 ، علامت تجاری را به شرح ذیل تعریف می کند :
    " علامت تجاری عبارت از هر قسم علامتی است اعم از نقش، تصویر ، رقم ، حرف ، عبارت ، مهر ، لفاف و غیر آن که برای امتیاز و تشخیص محصول صنعتی ، تجاری یا فلاحتی اختیار می شود. ممکن است یک علامت تجاری برای تشخیص محصول جماعتی از زارعین یا ارباب صنعتی یا تجار و یا محصول یک شهر و یا یک ناحیه از مملکت اختیار شود".

    طبق قانون ثبت علائم تجاری شما می توانید با ثبت برند، نسبت به برند خود حق انحصاری پیدا نمایید. در واقع، برابر ماده 2 قانون ثبت علایم و اختراعات ، حق استعمال انحصاری علامت تجاری فقط برای کسی شناخته خواهد شد که علامت خود را به ثبت رسانیده باشد. به این معنی که اشخاصی که علامت خود را به ثبت نرسانند نمی توانند از استفاده اشخاص دیگر از آن علامت جلوگیری کنند و به این  جهت کلیه تجار و موسسات تجاری، برای حفظ علامت خود از تقلید و تقلب ، علائم خود را به ثبت می رسانند.
    علامت تجاری ثبت شده قابل اعتراض است و می توان ابطال آن را از دادگاه درخواست نمود. این امر تابع مقرراتی است که ذیلاَ به آن ها اشاره می شود :

    درخواست ابطال علامت تجاری ثبت شده
    وفق ماده 16 قانون ثبت علائم و اختراعات ، اشخاص ذیل می توانند نسبت به علامتی که تقاضای ثبت آن شده یا به ثبت رسیده است ، اعتراض کنند :
    الف) کسانی که آن علامت را ، علامت تجاری خود می دانند.
    ب) کسانی که آن علامت ، با علامت آن ها تا اندازه ای شباهت دارد که مصرف کنندگان عادی را به اشتباه اندازد.
    مرجع رسیدگی، دادگاه عمومی تهران می باشد. دادخواستی که به منظور ابطال علامت تجاری ثبت شده به دادگاه تقدیم می شود، باید دارای ضمایم ذیل باشد :
    مستخرجه گواهی شده از اداره کل مالکیت صنعتی، مشعر بر ثبت علامتی که ابطال آن درخواست می شود. – اصل یا رونوشت گواهی شده کلیه اسناد مثبته ادعای معترض- وکالت نامه ، در صورتی که دادخواست به وسیله وکیل داده شده باشد.
    مهلت اعتراض و درخواست ابطال علامت تجاری ثبت شده، سه سال است. در این مورد قانون ثبت علائم تجاری و اختراعات می گوید : " کسی که نسبت به ثبت های راجع به علامتی، از تاریخ ثبت تا سه سال، اعتراض نکرده باشد، دیگر نمی تواند نسبت به ثبت آن، اعتراض نماید. مگر این که ثابت کند معترض علیه در حین ثبت، عالم بوده است که علامت را خود معترض یا کسی که به معترض انتقال داده، قبلاَ به طور مستمر استعمال کرده، ولی اگر معترض علیه ثابت نماید که معترض قبل از انقضای مدت سه سال فوق، از ثبت علامت اطلاع داشته است ، اعتراض معترض پذیرفته نخواهد شد ".
    در هر دو مورد مزبور، یعنی هم در اعتراض به درخواست ثبت علامت و هم در درخواست ابطال علامت ثبت شده، هر گاه معترض، در دادگاه ثابت نماید که نسبت به علامت، به واسطه سابقه استعمال مستمر قبل از تقاضای ثبت ، حق تقدم داشته ، دادگاه حکم خواهد داد که آن علامت به اسم معترض ثبت شود و اگر علامت مورد اعتراض، قبلاَ در اداره کل مالکیت صنعتی به ثبت رسیده باشد، حکم خواهد داد که ثبت سابق ابطال، و علامت به نام معترض ثبت گردد. ترتیبات مزبور در موردی نیز رعایت خواهد شد که اعتراض راجع به ثبت انتقال علامت یا به ثبت تغییرات خود علامت یا راجع به ثبت تغییر محصولاتی باشد که علامت برای تشخیص و امتیاز آن به کار می رود.
    شایان ذکر است در اعتراض بر رد تقاضای ثبت ، معترض باید مبلغی در صندوق دادگستری به ودیعه بگذارد و قبض آن را به دادخواست اعتراض پیوست کند. از وجه مزبور، در صورتی که معترض محکوم به بیحقی شود، خسارت طرف پرداخت خواهد شد. در صورتی که طرف، بیش از مبلغ تودیع شده خسارت دیده باشد، می تواند برای مازاد به دادگاه رجوع نماید.
    در صورت نیاز به هرگونه مشاوره با ما تماس حاصل فرمایید.

  • نظرات() 
  • شنبه 9 آذر 1398

     
    در دوران کنونی، تجارت و بازرگانی و خرید و فروش اجناس و ارسال کالا از محلی به محل دیگر توسعه فراوانی پیدا نموده . تجار و سایر مردم مرتباَ درصدد ارسال کالا از شهری به شهر دیگر و یا از بندری به بندر دیگر و نهایتاَ از مقصدی به مقصد دیگر می باشند . به طوریکه، امروزه شرکت های حمل و نقل بین المللی بسیاری به منظور جابه جایی کالا از داخل کشور به سایرکشورهای دیگر، با حفظ قوانین و مقررات حاکم بر کشورها شکل گرفته است.

    به این جهت موضوع حمل و نقل و متصدیان حمل و نقل در قانون تجارت و سایر قوانین عنوان خاص و ویژه ای دارد .همچنانکه ماده 377 قانون تجارت درباره متصدی حمل و نقل چنین می گوید : " متصدی حمل و نقل کسی است که در مقابل اجرت، حمل و نقل اشیاء را به عهده می گیرد ".
    بنابراین حمل و نقل یعنی انتقال کالا از جایی به جای دیگر در قانون مورد توجه قرار گرفته و تابع ضوابط و مقررات خاصی می باشد و ممکن است از راه های آبی و یعنی به وسیله کشتی، ناوچه ، قایق و دیگر وسایل حمل و نقل دریایی انجام گیرد و یا از طریق راه های هوایی و به وسیله وسائل حمل و نقل هوایی مثل هواپیما صورت گیرد.

    مدارک لازم جهت ثبت شرکت حمل و نقل بین المللی :
    – سه نسخه اساسنامه شرکت
    – سه نسخه شرکتنامه شرکت
    – سه نسخه اظهارنامه شرکت
    – صورتجلسه مجمع عمومی مبنی بر انتخاب مدیر عامل و معرفی امضاهای مجاز و سایر تصمیمات متخذه ( 3 نسخه )
    – تصویر برابر اصل مدارک شناسایی
    – مدرک تحصیلی اعضای هیئت مدیره
    – ارائه اسناد رسمی دفتر کار و سند تلفن دفتر کار
    – کارت پایان خدمت نظام وظیفه
    – نداشتن سابقه اعتیاد به مواد مخدر
    – گواهی عدم سوء سابقه
    نکته : ( مدارک فوق می بایست در دفاتر اسناد رسمی، برابر اصل شوند ).
    پس از ارسال مدارک لازم جهت ثبت شرکت حمل و نقل بین المللی، مدیر عامل ، اعضای هیئت مدیره و سهامداران می بایست ظرف 10 روز جهت تنظیم فرم حضور در ایران به سازمان حمل و نقل واحد مربوط مراجعه نمایند. ( ارائه مدارک شناسایی و 2 قطعه عکس به سازمان حمل و نقل واحد مربوط الزامی است ).

    شرایط اعضاء هیئت مدیره شرکت حمل و نقل بین المللی
    – التزام به دین اسلام و یا سایر ادیان رسمی کشور
    – داشتن تابعیت کشور جمهوری اسلامی ایران
    – داشتن حداقل 25 سال تمام برای مدیر عامل
    – عدم سوء پیشینه کیفری
    – ارائه مدرک تحصیلی مصدق مدیر عامل
    – کسب صلاحیت فردی
    – عدم اشتغال به سمت مدیریت عاملی در سایر شرکت ها و یا مدیریت موسسات
    – عدم سابقه اعتیاد به مواد مخدر
    – دارا بودن 5 سال سابقه کار در زمینه حمل و نقل بین المللی که از یکی از طرق ذیل کسب گردد :
    – تایید سازمان تامین اجتماعی مبنی بر پرداخت حق بیمه روزنامه رسمی کشور
    – تایید سازمان یا وزارتخانه مربوط برای سابقه کار دولتی

    چند نکته :
    – در صورت نداشتن سابقه کاری مرتبط، داشتن مدرک تحصیلی کارشناسی و بالاتر با دو سال سابقه کار نیز می تواند موثر واقع شود. همچنین دارا بودن مدرک تحصیلی کارشناسی و بالاتر در رشته های تخصصی حمل و نقل، مدیریت بازرگانی ، مدیریت اداری، بیمه و بانکداری ، گمرک ، اقتصاد و ترافیک
    – دارا بودن مدرک دوره مدیریت حمل و نقل بین المللی
    – نداشتن سمت مدیر عاملی در سایر شرکت ها
    – تایید سازمان یا وزارتخانه ها مربوط جهت سابقه کار دولتی
    – تایید سازمان تامین اجتماعی مبنی بر پرداخت حق بیمه

    دادن تعهد رسمی :
    – جهت عضویت در اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران
    – ذکر نام شرکت در دو طرف وسیله نقلیه شرکت
    – به کار بردن نام ایرانی و بدون سابقه ثبت
    – ارسال کلیه مدارک ثبتی و انتشار آگهی تاسیس شرکت که به تایید اداره کل ثبت شرکت ها و موسسات غیرتجاری رسیده باشد.
    – متعهد شدن هیئت رئیسه برای اجرای کلیه دستورات سازمان حمل و نقل
    – متعهد شدن هیئت رئیسه و مدیر عامل منتخب جهت ارسال آمار فعالیت شرکت هر شش ماه یک بار (پایان ماه های شهریور و اسفند هر سال )
    – متعهد شدن هیئت رئیسه برای شاغل نبودن هیچ یک از اعضاء هیئت مدیره و مدیر عامل شرکت در مشاغل دولتی
    – متعهد شدن هیئت رئیسه برای قبل از هرگونه تغییرات و اعلام به اداره ثبت شرکت ها، ابتدا با کسب نظر از سازمان حمل و نقل صورت گیرد.
    در صورت نیاز به هرگونه مشاوره با ما تماس حاصل فرمایید.

  • نظرات() 
  • چهارشنبه 6 آذر 1398

     
    • شرکت چند منظوره :
    شرکت چند منظوره زمانی ثبت می شود که موضوع فعالیت شرکت در حوزه واردات، صادرات، امور بازرگانی، توزیع و همچنین تأمین و تولید کالا باشد. به علت چند کاره بودن این قبیل شرکت ها، ثبت آن نیز متفاوت تر از ثبت شرکت به شکل عادی انجام می شود.

    • مدارک مورد لزوم برای ثبت شرکت چند منظوره به شرح ذیل می باشد :
    _ گواهی عدم سوء سابقه برای کلیه اعضای هیئت مدیره.
    _ ارائه تصویر روزنامه رسمی آگهی ثبت و آخرین تغییرات آن در صورت موجود بودن.
    _ دریافت دو نسخه تقاضانامه ثبت شرکت چند منظوره و کامل کردن آن.
    _ دریافت دو برگ اساسنامه شرکت چند منظوره با امضای تمامی سهامداران و ممهور به مهر شرکت.
    _ تکمیل نمودن فرم مربوط به درخواست ثبت شرکت چند منظوره.
    _ پرداخت کلیه هزینه های ثبت و ارائه رسید آن به اداره ثبت شرکت ها.
    _ تأییدیه هیئت مدیره اشخاص حقوقی سهامدار مبنی بر دولتی نبودن شرکت چند منظوره.
    _ دریافت دوجلد شرکتنامه شرکت چند منظوره.
    _ دریافت 2نسخه صورتجلسه مجمع عمومی هیئت مدیره و مؤسسان که توسط مدیران تأیید شده مجمع، سهامداران و بازرسان امضاء شده باشد.
    _ ارائه و تحویل کلیه مدارک هویتی مانند : کپی برابر با اصل شناسنامه و کارت ملی اعضای هیئت مدیره، بازرسین و تمامی سهامداران، در صورتی که مدیرعامل خارج از اعضای هیئت مدیره باشد.
    _ در صورتی که سهامداران و اعضاء هیئت مدیره از بین اشخاص حقوقی باشند، ارائه معرفی نامه نمایندگان اجباری می باشد.
    • توضیح : در صورتی که بخشی از سرمایه شرکت چند منظوره غیر نقدی باشد (اعم از اموال منقول و غیر منقول) ارائه دادن تقویم نامه به کارشناس رسمی دادگستری اجباری بوده و در صورتی که اموال منقول جزء سرمایه شرکت باشد، ارائه مستندات مربوطه ضروری می باشد. براساس نظر کارشناسان اداره ثبت شرکت ها، اخذ مجوز برای شرکت های چند منظوره الزامی می باشد.
    • مراحل ثبت شرکت چند منظوره:
    1- متقاضی در ابتدا باید تمامی مدارک ثبت شرکت چند منظوره را به اداره ثبت شرکت ها تحویل دهد.
    2- پس از پرداخت هزینه های ثبت، رسید آن را به قسمت حسابداری تحویل دهد.همچنین باید نام های درخواستی برای ثبت شرکت که به ترتیب اولویت بندی شده باشد را از قبل آماده و به مدارک پیوست نماید.
    3- پس از وصول مدارک، کارشناس مربوطه به بررسی پرونده متقاضی می پردازد و در صورت عدم وجود نقص و مشکل ، آن را در اختیار کاربران کامپیوتر قرار می دهد.
    4- اسناد و مدارک پرونده در سیستم وارد می شود و در صورت لزوم متقاضی می تواند وارد سیستم مربوط به خود شود.
    5- تعیین نام شرکت در واحد مربوطه.
    6- بررسی مدارک توسط کارشناس تأسیس شرکت.
    7- صدور آگهی تأسیس شرکت.
    8- درج آگهی تأسیس در روزنامه رسمی

  • نظرات() 
  • چهارشنبه 6 آذر 1398


      
    هر شرکت برای اداره خود به تعدادی افراد فعال و خوشنام احتیاج دارد که از بین صاحبان سهام به وسیله مجمع عمومی عادی انتخاب می گردند و به نمایندگی از طرف شرکت کلیه امور آن را اداره می نمایند لیکن انتخاب آن ها دائمی نبوده و برای مدت محدودی انتخاب می شوند که معمولاَ از 2 سال تجاوز نمی کند و در آن مدت ناظر بر حسن جریان شرکت می باشند و یک نفر را به عنوان رئیس هیئت مدیره که به او مدیر عامل هم می گوبند انتخاب می نمایند و مدت انتخاب او بیش از مدت عضویت وی نخواهد بود، عزل هر یک از زئیس یا معاونین او با تصمیم اکثریت اعضاء هیئت مدیره امکان پذیر بوده و پس از این جریان می توانند افراد دیگری را به جای آن ها تعیین و معرفی نمایند. و تعداد اعضای هیئت مدیره در شرکت های سهامی عام نباید از پنج نفر کمتر باشد.

    شرایطی که برای اعضاء هیئت مدیره پیش بینی گردیده است :
    1- هیئت مدیره یا هر یک از مدیران شرکت قابل عزل بوده و هر وقت مجمع عمومی بخواهد می تواند آن ها را عزل نماید.
    2- هیات مدیره باید از میان شرکای شرکت انتخاب شود.
    3- مدت انتخاب آن ها همان است که در اساسنامه قید شده است و حداکثر به مدت 2 سال می باشد لیکن در صورتیکه مجمع عمومی لازم بداند می تواند آن ها را برای 2 سال دیگر انتخاب نماید.
    4- تعداد اعضای هیئت مدیره شرکت سهامی عام از 5 نفر نباید کمتر باشد ولی حداکثر تعداد آن ها تا 11 نفر نیز منعی ندارد اما در شرکت سهامی خاص عده آن ها از 3 نفر کمتر نخواهد بود.
    5- اعضاء هیئت مدیره باید از افراد خوشنام و درستکار و فعال باشند تا بتوانند در پیشبرد اهداف شرکت موثر باشند.

    حدود اختیارات مدیران شرکت
    حدود اختیارات مدیران شرکت درباره کلیه امور مربوط به اداره شرکت و رسیدگی به امور عادی و جاری آن از قبیل خرید و فروش و اجاره محل، استخدام کارمندان جدید در صورت لزوم اقامه دعوی، دفاع از حقوق شرکت و امضای نامه ها و مراسلات و اوراق تجاری شرکت و سایر مسائل مربوط به آن به جز آنچه برابر اساسنامه از انجام آن نهی گردیده اند می باشد.

    وظایف و تکالیف اعضاء هیئت مدیره شرکت
    وظایفی که برابر قانون برای مدیران شرکت تعیین گردیده است به قرار ذیل می باشد :
    1- اعلام قبولی آن پس از انتخاب
    2- اعلام فهرست و صورت خلاصه ای از دارایی و قروض شرکت به بازرسان حداقل در هر شش ماه یکبار
    3- مدیران شرکت بدون اجازه هیئت مدیره نمی توانند در معاملاتی که با شرکت و یا به حساب شرکت می شود به طور مستقیم و غیرمستقیم شریک و سهیم بشوند.
    4- در صورتیکه هیئت مدیره به آن ها اجازه داده باشد باید بازرس شرکت را بلافاصله مطلع نمایند و گزارش آن را به اولین مجمع عمومی عادی صاحبان سهام بدهند.
    5- در صورتیکه معاملات مزبور بدون اجازه هیئت مدیره شرکت صورت گرفته باشد باطل است.
    6- مدیر عامل و یا اعضای هیئت مدیره حق ندارند هیچگونه وام یا اعتباری از شرکت تحصیل نمایند.
    7- کلیه اعمال و اقدامات مدیران عامل شرکت در مقابل اشخاص ثالث نافذ و معتبر است و به عذر عدم اجرای تشریفات مربوط به انتخاب آن ها نمی توان آن ها را غیرمعتبر دانست.

    کسانی که نمی توانند به مدیریت شرکت انتخاب شوند :
    برابر ماده 111 قانون تجارت اشخاص ذیل نمی توانند به مدیریت شرکت انتخاب شوند.
    1- محجورین و کسانی که حکم ورشکستگی آن ها صادر شده است.
    2- کسانی که به علت ارتکاب جنایت یا یکی از جنحه های ذیل به موجب حکم قطعی از حقوق اجتماعی کلاَ یا بعضاَ محروم شده باشند در مدت محرومیت ، سرقت ، خیانت در امانت ، کلاهبرداری ، یا جنحه هایی که به موجب قانون در حکم خیانت یا کلاهبرداری شناخته شده است. اختلاس ، تدلیس، تصرف غیرقانونی در اموال عمومی .

  • نظرات() 
  • دوشنبه 4 آذر 1398

     

    شرکت های تعاونی بسته به نوع فعالیت شامل دو دسته می باشند: الف- شرکت تعاونی تولید، که در زمینه کشاورزی، دامپروری، شیلات، صنعات، معدن، عمران شهری و روستایی و عشایری فعالیت دارند. ب- شرکت تعاونی توزیع: که فعالیت اصلی آن تهیه و توزیع کالا، مسکن، خدمات و سایر نیازمندی های اعضاء می باشد.

    البته می توان در ثبت شرکت تعاونی تعداد موضوع و نوع موضوع فعالیت را با ارائه طرح پیشنهادی افزایش داد.

    شرکت های تعاونی از نظر عضویت نیز به دو دسته تقسیم می شوند: الف- شرکت تعاونی عام، که عضویت در آن برای همه آزاد می باشد و برای تامین سرمایه، باید سهام آن را به عموم عرضه کنند. ب- شرکت تعاونی خاص، که عضویت در آن برای افراد و گروه های خاصی آزاد می باشد مانند کارگران، کشاومرزان، دانشجویان، ایثارگران و زنان مشاغل خاص. بنابراین تعاونی کسانی که واجد شرایط هستند را باید به عنوان عضو انتخاب کند و شامل هیچ محدودیتی نیز نمی شود. در این صورت شرکت های تعاونی که بیش از ۵۰۰ عضو دارند یا اتحادیه هایی که تعداد اعضای آنها بیش از ۲۰۰۰ نفر باشد ” تعاونی بزرگ ” نامیده می شود.

    قید عبارت “تعاونی” به شکل خوانا در تابلو و سربرگ های شرکت الزامی است و فقط یک شرکت تعاونی می توان در هر موضوع فعالیت در واحد های صنفی و شهرستانها و واحدهای کارمندی و کارگری تشکیل داد.

    قوانین ثبت شرکت تعاونی:
    ۱-        حداقل تعداد اعضا ۷ نفر باید باشد در زمان ثبت شرکت و نباید از این میزان در دوران فعالیت شرکت تعاونی کمتر شود.

    ۲-       در  ثبت شرکت های تعاونی که به  منظور اشتعال تولید و خدمات توسط کمک های دولتی ، تعداد اعضا حداقل بایستی ۵۰%  مشاغل دائمی طرح تعاونی باشد.

    ۳-        اگر ثبت شرکت تعاونی بدون کمک دولت و با هدف سرمایه گذاری باشد و دست کم نصف سرمایه گذاری طرح توسط اعضای تعاونی تامین شود رعایت بند دوم الزامی نیست.

    ۴-        تعداد اعضا در ثبت شرکت تعاونی مسکن باید با توجه به اهلیت مدیران تعاونی و به تشخیص اداره کل تعاون تعیین می شود.

    ۶-        اعضای تعاونی باید مبلغ تعهد شده را ظرف مدت مقرر در اساسنامه که دوسال می باشد، تادیه کند.

    ۷-        برای تامین سرمایه تعاونی، سهم اعضا برابر است مگر این که مجمع جور دیگری تشخیص دهد. که در این صورت حداکثر میزان سهام هر کدام از اعضا حداکثر باید ۳۰% سرمایه تعاونی باشد.

    ۸-        اتخادیه تعاونی با حداقل ۷ عضو که دارای موضوع فعالیت مشترک می باشند در سطح شهرستان یا استان تشکیل می گردد.

    حداقل سرمایه ثبت شرکت تعاونی:
    حداقل میزان برای ثبت شرکت ها ی تعاونی سرمایه یک میلیارد ریال می باشد.

    مراحل ثبتشرکت تعاونی:
    ابتدا هیات موسس که متشکل از متقاضیان حائز شرایط قانونی می باشد، اقداماتی در جهت تهیه طرح پیشنهادی و تنظیم اسانامه منطبق بر قانون بخش تعاونی، دعوت به عضویت افرادی که واجد شرایط هستند و همچنین تشکیل اولین مجمع عمومی عادی برای تصویب اساسنامه شرکت تعاونی و تعیین هیات مدیره و بازرسان و سایر وظایف مجمع عمومی عادی، انجام دهند.

    البته موسسین تعاونی باید اطلاعات کافی از قوانین وکلیات ثبت شرکت تعاونی داشته باشند و در صورت لزوم در کلاس های آموزشی یک روزه که اداره کل تعاون استان برگزار می کند شرکت کند که زمان تشکیل کلاس ها حداکثر یک هفته بعد از تاریخ ارائه تقاضا خواهد بود.

    مدارک مورد نیاز ثبت شرکت تعاونی
    الف- تصویر شناسنامه و مدارک تحصیلی اعضا موسس تعاونی

    ب‌-گواهی پایان خدمت نظام وظیفه عمومی یا معافیت

    ج‌- برگ عدم سوء پیشینه

    لازم بذکر است درصورتی که گواهی یا حکم کارگزینی توسط کارکنان رسمی و پیمانی دولت ارائه شود، دیگر ارائه مدارک گزینه‌های ۲ و ۳ ضرورتی ندارد. اداره تعاون از زمان دریافت تقاضای تأسیس شرکت تعاونی، پس از ۵ روز نظر موافق یا مخالف خود را اعلام می‌کند. در صورت موافقت نمونه اساسنامه و فرم‌های مورد نیاز به نماینده شرکت تعاونی داده می‌شود.پس از دریافت موافقتنامه اداره تعاون، شرکت تعاونی باید اقداماتی را انجام دهد که در برخی نکات ثبت شرکت تعاونی در این مقاله ذکر گردیده است که مطالعه آن می تواند در آگاهی بیشتر به شما کمک نماید.

  • نظرات() 
  • دوشنبه 4 آذر 1398

     
    ثبت شرکت هلدینگ: امروزه شرکت های سرمایه گذاری نقش بسیار مهمی در امور اقتصادی کشورها بازی می کنند. سرمایه گذاران نیز تمایل به سرمایه گذاری در همه زمینه ها دارند، بنابراین با گسترش دامنه فعالیت ها و با نگرش حرفه ای، می توان این فعالیت ها را در قالب شرکت های متعدد تفکیک کرد.  شرکت سهامی که دارای شرکت های زیرمجموعه باشد به طوری که کنترل شرکت های زیر مجموعه به شکل مستقیم توسط مدیران و هیات مدیره شرکت اصلی انجام شود را شرکت هلدینگ می گوییم. شرکت هلدینگ یا شرکت مادر سهام چند شرکت را دارد بنابر این، شرکت مادر در تمام شرکت های مورد نظر یک عضو در هیات مدیره ی آنها دارد که می تواند به عنوان یک فرد رسمی در شرکت به تصمیم گیری بپردازد و حق رای داشته باشد. همچنین یک شرکت هلدینگ می تواند با خرید بخش عمده ای از سهام یک شرکت دیگر، حق رای در آن شرکت بدست بیاورد که در این حالت به شرکت دوم، شرکت وابسته یا فرعی می گوییم. شرکت های فرعی به عنوان یک شرکت مجزا ادامه فعالیت می دهد اما کنترل شرکت فرعی تحت نظر شرکت هلدینگ می باشد. نام های دیگر شرکت هلدینگ، شرکت کنترل کننده، دارنده یا مالک می باشد. در ادامه در باره نحوه و مدارک لازم برای ثبت شرکت هلدینگ توضیح خواهیم داد.

    ثبت شرکت هلدینگ
    ثبت شرکت هلدینگ

    نحوه ثبت شرکت هلدینگ
    در صورتی که مایل باشید قبل از نام شرکت عبارت “هلدینگ” قرار گیرد، باید قبل از ثبت شرکت، در اداره ثبت شرکت ها، از سازمان بورس و اوراق بهادار مجوز بگیرید. می دانیم شرکت های سهامی عام یا خاص فقط قادر به گرفتن مجوز از سازمان بورس و اوراق بهادار می باشند. برای گرفتن مجوز ثبت شرکت هولدینگ کافیست مدیرعامل یا اعضای هیات مدیره درخواست خود را به سازمان بورس و اوراق بهادار ارائه دهند. سپس سازمان با بررسی هایی که انجام می دهد و اگر موافق بود، نامه ای مبنی بر تایید ثبت شرکت ارسال می نماید.

    حداقل سرمایه بثبت شرکت هلدینگ
    حداقل سرمایه برای ثبت شرکت هلدینگ سهامی خاص ۵۰ میلیارد ریال  و برای ثبت شرکت هلدینگ سهامی عام ۱۰۰ میلیارد ریال می باشد.

    زمینه فعالیت شرکت هلدینگ
    زمینه فعالیت شرکت های هلدینگ می تواند خدماتی، بازرگانی یا صنعتی باشد. ثبت شرکت مادر تخصصی یا هلدینگ بیشتر نقش ستادی دارد یعنی به کنترل و اداره سرمایه گذاری ها و سیاستگذاری برای شرکت هایی که در زیر مجموعه اش دارد می پردازد. در حقیقت هدف از سرمایه گذاری افزایش سود و بالابردن ارزش سرمایه است. طبق تعریف سازمان بورس، شرکت های سرمایه گذاری که به واسطه سرمایه خود اقدام به خرید سهام شرکت های دیگر کرده اند و با سود حاصل از این کار ادامه فعالیت می دهند، شرکت هلدینگ نامیده می شوند.

    مدارک لازم ثبت شرکت هلدینگ
    آگهی تاسیس شرکت مادر
    نامه نمایندگی صادر شده از شرکت مادر برای ثبت شرکت هلدینگ
    کپی برابر اصل کارت ملی و شناسنامه سایر سهامداران حقیقی یا حقوقی شرکت مادر
    کپی برابر اصل کارت ملی و شناسنامه اعضای هیات مدیره شرکت هلدینگ
    گواهی عدم سوء پیشینه برای نماینده شرکت مادر و بقیه اعضای هیات مدیره و بازرسین شرکت
    سوالات متداول:

    من قصد دارم یک شرکت هلدینگ تاسیس کنم. آیا می شه شرکت رو به صورت مسئولیت محدود ثبت کنم؟ به خاطر تعداد شرکا کمتر.
    جواب: خیر. همیشه شرکت هولدینگ از نوع سهامی می باشد.
    با سرمایه یک ملیارد تومن می شه یک شرکت هلدینگ ثبت کرد؟
    خیر. حداقل سرمایه برای شرکت های هلدینگ سهامی خاص ۵۰ میلیارد ریال  و برای شرکت های هلدینگ سهامی عام ۱۰۰ میلیارد ریال می باشد.

  • نظرات()